Podstawą mongolskiej muzyki jest skala pięciotonowa, tzw. Pentatonika. Naród mongolski jest bardzo muzykalny i lubi śpiewać. Pieśni z reguły są jednogłosowe. Głównymi jej rodzajami są pieśni - tzw. uroczyste, o swobodniej rytmice i pieśni stepowe – szybkie i rytmiczne oraz eposy. Pieśń stepowa urtyn-duu (długa piosenka), charakteryzująca się zawodzeniem na wysokich tonach wyraża bezmiar stepu, tęsknotę, emocje. Od niej różni się wyraźnym rytmem i poetycznością tzw. piosenka krótka boginyn-duu. . Swoistym fenomenem jest rodzaj dwugłosowego gwizdu wykonanego solo – Chumji, coś bardzo charakterystycznego - gardłowy gwizdo- -śpiew.

W dawnej Mongolii było sporo pieśniarzy ludowych, wykonujących swe pieśni - często improwizowane - przy akompaniamencie ludowych instrumentów muzycznych: morin chuur, chuuczir, szandz, limbe. Charakterystycznym i owianym romantyczną legendą jest morin,chuur - długi, dwustrunny instrument muzyczny z wyrzeźbioną głową konia na końcu. Legenda głosi, że młodzieniec pędził na swym ulubionym koniu do narzeczonej. Zazdrosna czarownica spowodowała śmierć konia. Młodzieniec z jego włosia zrobił dwustrunny instrument (zakończony wyrzeźbioną głową ulubionego konia) i śpiewał o miłości i koniu tęskną pieśń.